Urodził się 23.08.1960 r., a 03.09.1960 r. został ochrzczony w parafii św. Katarzyny we Wronkach.Święcenia kapłańskie przyjął 23.05.1985 r. z rąk abp. Jerzego Stroby, metropolity poznańskiego.
Po święceniach pełnił posługę duszpasterską jako wikariusz:
- w Ostrzeszowie, w parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej – przez pierwsze dwa lata kapłaństwa,
- w Poznaniu, w parafii św. Łukasza na Ratajach w latach 1987–1994 – przez siedem lat,
- w Lesznie, w parafii św. Józefa w latach 1994–2000 – przez sześć i pół roku.
Łącznie jako wikariusz posługiwał przez czternaście i pół roku.
Z dniem 01.01.2001 r. został mianowany proboszczem parafii pw. św. Jadwigi w Wilczynie w dekanacie pniewskim, gdzie duszpasterzował przez ponad siedem lat.
Dnia 05.02.2008 r. objął urząd proboszcza parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Kaźmierzu. Była to jego ostatnia i zarazem najdłuższa parafia w życiu kapłańskim, w której pozostał aż do śmierci.
Pierwsza i ostatnia parafia jego posługi kapłańskiej nosiły wezwania maryjne – Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej i Narodzenia Najświętszej Maryi Panny – co trafnie oddaje silny rys maryjny jego duchowości. Wyrażał go szczególnie w szerzeniu czci Matki Bożej Kaźmierskiej, w modlitwie i w duszpasterskim zawierzeniu Maryi.
Ks. Krzysztof był gorliwie zaangażowany w dzieło Nowej Ewangelizacji, w działalność Caritas, a także w tworzenie i prowadzenie grup modlitewnych. Szczególne miejsce w jego posłudze zajmował konfesjonał – zarówno w Kaźmierzu, jak i w parafiach dekanatu szamotulskiego, gdzie często służył pomocą kapłańską.
W czasie jego probostwa w Kaźmierzu parafia przeżyła szczególne chwile radości, gdy do kapłaństwa zostało wyświęconych dwóch neoprezbiterów pochodzących z tej wspólnoty. W tym okresie przypadły również jego jubileusze: 25-lecia, 30-lecia oraz w 2025 r. – 40-lecia kapłaństwa.
Jako proboszcz przeprowadził liczne i ważne prace w kaźmierskiej świątyni: renowacje bocznych ołtarzy, ołtarza w kaplicy św. Anny, figury św. Jana Chrzciciela, wyposażył ławki w maty grzewcze, przeprowadził remont dzwonnicy oraz rozpoczął odnawianie elewacji kościoła, które nadal trwa.
Aktywnie uczestniczył w życiu społecznym, kulturalnym i patriotycznym gminy i parafii. W tym czasie powstał m.in. pomnik upamiętniający ofiary zbrodni katyńskiej i katastrofy smoleńskiej.
W dekanacie szamotulskim przez wiele lat pełnił funkcję ojca duchownego kapłanów. Zawsze gotowy do pomocy, był kapłanem głęboko rozmodlonym, zatroskanym o bliskość z Bogiem i o zbawienie powierzonych mu ludzi.
Z wielkim oddaniem opiekował się także swoją ciężko chorą mamą, co było dla niego dużym osobistym wysiłkiem i świadectwem jego serca.
W ostatnich miesiącach życia zmagał się z ciężką chorobą nowotworową. Wówczas parafia w Kaźmierzu i wiele innych wspólnot podjęło intensywną modlitwę w jego intencji, trwając przy swoim proboszczu do ostatnich chwil.
Zmarł w 2025 roku, w czterdziestym roku kapłaństwa i sześćdziesiątym piątym roku życia, pozostawiając po sobie pamięć gorliwego duszpasterza, człowieka modlitwy i kapłana wiernego swojemu powołaniu aż do końca.